Με τραγούδι είπε αντίο στη Γωγώ ο Τραϊανός: «Ήσουν πάντα η προτεραιότητα γιατί ήσουν το μωρό μου»

Ο Τραϊανός Δέλλας μίλησε για την αγάπη της ζωής του, τη δική του Γωγώ, το «μωρό» του με λόγια βγαλμένα μέσα από την ψυχή του και την καρδιά και μαζί του λυγίσαμε κι εμείς… «Άγγελέ μου, αγάπη μου. Έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού, ο φύλακας άγγελός μου επί γης.

Στα 50ά μου γενέθλια όταν ήμουν μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου όταν σε πήραν για την εντατική, λύθηκαν όλα ξαφνικά μες στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά πόσο μικρός είμαι μπροστά σου! Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει, πόσο επιμονή για να τα ξεπέρασες. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Και αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου έριχνε στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορώ να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυα μου τις στιγμές που ήμουν μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες.

Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω, όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω, το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα, αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για εσάς και ευτυχώς είναι αστείρευτα.

Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως την φανταζόμουν παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας. Ήμασταν μαζί, κρατώντας ο ένας τον άλλο. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε στιγμή. Πάντα ήσουν στο μυαλό μου και πάντα η προτεραιότητα γιατί ήσουν το μωρό μου.

«Σου είπα μην φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου»

Σε κάθε “Τράι” που φώναζες, ήμουν εκεί. Μαζί σου έζησα τις πιο όμορφες και τις πιο δύσκολες στιγμές, αλλά και αυτές ακόμα όταν ήμουν μαζί σου με ένα χαμόγελο όλα έσβηναν. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις, αλλά και οι πολύ δύσκολες μαθήματα. Μαθήματα θάρρος, αξιοπρέπειας, δύναμη ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που έχεις μέσα σου. Τα σ’ αγαπώ που σου έχω πει είναι πολύ λίγα γι’ αυτό που αισθανόμουν για σένα. Το ευχαριστώ είναι πολύ μικρό γι’ αυτά που μου έδωσες. Και η ευγνωμοσύνη μου στον Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά μεγάλη, άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο.

Αγάπη μου, άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα μην φοβάσαι, θα πάρω μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια και βγήκαμε όλες τις φορές, απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε σε ωκεανό. Αλλά και πάλι σου είπα μην φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα και το έκανες και εγώ θα είμαι εδώ. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο σε έχασα από δίπλα μου. Ξεκουράσου αγάπη μου γιατί κουράστηκες πάρα πολύ και πέτα, πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια, μακριά από κάθε φθόνο, μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά όπου και να είσαι να ξέρεις η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει.

Και ένα κομμάτι θέλω να πω που αφιερώναμε ο ένας στον άλλον: αν ήξερα που πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουν σίγουρη ότι πάλι, πάλι, πάλι σε σένα θα ερχόμουν, πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουν, απ’ την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουν πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουν.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ. Για να είστε εδώ όλοι έχετε κάτι μέσα σας από τη Γωγώ. Ένα χαμόγελο, μια συμβουλή, μια αγκαλιά, μία στιγμή. Κρατήστε αυτές στιγμές. Να αγαπιέστε επειδή μπορείτε. Εμείς θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο, να αγκαλιαστούμε περισσότερο, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσαμε.

Αυτό θα ήθελα να είναι ένα μήνυμα. Η Γωγώ ήταν μία μαχήτρια, δεν λύγισε ποτέ και αισθάνομαι τόσο μικρός μπροστά της σε αυτά που μου έχει μάθει, μας έχει μάθει, έχει μάθει στην κόρη μας. Αφήνει πίσω έναν άλλον καταπληκτικό άνθρωπο, μια καταπληκτική ψυχή και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ γιατί το έργο της Γωγώς μπορεί να μην φαινόταν, μπορεί να μην το έλεγε, να μην το λέγαμε, αλλά ήταν τεράστιο για πάρα πολλές γυναίκες. Δεν θα πω καλό ταξίδι μωρό μου γιατί δεν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου, από μέσα μας, από όλους. Ευχαριστώ πολύ για όλα».